^{دلم براي كسي تنگ است}

^{كه آفتاب صداقت را}

^{به ميهماني گل هاي باغ مي آورد}

^{و گيسوان بلندش را}

^{به بادها مي داد-}

^{و دست هاي سپيدش را}

^{به آب مي بخشيد}

^{دلم براي كسي تنگ است}

^{كه آن دو نرگس جادو را}

^{به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت}

^{و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند}

^{دلم براي كسي تنگ است}

^{كه همچون كودك معصومي}

^{دلش براي دلم مي سوخت}

^{و مهرباني خود را}

^{نثار من مي كرد}

^{دلم براي كسي تنگ است}

^{كه تا شمل ترين شمال}

^{و در جنوب ترين جنوب}

^{در همه حال-}

^{هميشه در همه جا}

^{اه با كه بتوان گفت-}

^{كه بود با من و}

^{پيوسته نيز بي من بود-}

^{و كار من ز فراقش فغان و شيون بود}

^{كسي كه بي من ماند}

^{كسي كه با من نيست}

^...كسي

^{من عهدی بستم}

                          ^{با خورشيد}

                                          ^{که بسوزم تا وقتی که می سوزد}

                            ^{با مهتاب}

                                         ^{که بتابم تا وقتی که می تابد}

                            ^{با ابرها}

                                         ^{که ببارم تا وقتی که می بارند}

                           ^{و با تو}

                                        ^{که بمانم تا وقتی که می مانی}

           ^{اما عهدم شکستی و نماندی}

                ^{برو ای پيمان شکن}

                                 ^{که عهد با تو اشتباه بود}

                                        ^{چون تو}

                                                      ^{نه خورشيد بودی}

                                                                       ^{نه ابر}

                                                                                             ^{نه مهتاب .}

از کجا اغاز کنم؟
روزي که او را ديدم يا روزي که باران را 
از کودکي باران را مي شناسم و چند صباحي است او را
اي کاش نمي ديدم او را که از يادم برد باران را

کاش ان روز باران مي باريد
تا نسيم وعطرش نگاهم را مي برد و حواسم را 

ولي چه سود که باران با بودن او به چشم نم

هنوز از نگاهش تنم زخميست
                               براي چه نگاه کرد مرا؟                                     
ثابت کردن زيبايي اش نسبت به باران 
                            يا سبزکردن گل پاييز مرا؟                              

من چه سردم امروز 

زه نگاهي که به من مي باريد تا ديروز 

ديگر هواي اسمان چشمانش ابريست 

و سرد است نگاهش که گرمايي داشت هر رو

از کجا اغاز کنم؟
روزي که تمام حوصله ام را از من گرفت   

 يا روزي که فکر کردن به باران او را يادم مي اورد 

 خنديدنش بهار بود مرا

و صدايش به صداي گل که اواز مي دهد پروانه را

 من چه تنهايم...من چه تنهايم!!!

و ديگر نمي گيرد دست تنهايي مرا 
نگاهش حرف بود و حرفش سکوت  

 و سکوتش که شکست ايينه حرف مرا   

 باران را ز خاطر برده ام 

ز نگاهي که دراورد همي اشک مرا

همه دلخوشي ام در گرو اسمش بود 

و چه ناگهاني با باران

 پاک کرد از ذهنم همه اسمش را 

 از کجا اغاز کنم؟

اي کاش نمي ديدم او را که از يادم برد باران را 

اي کاش نمي ديدم .....

اي کاش ......

 باز از دور دست صدای غرش رعد و برق آسمان قلبم را می شنوم .

 آیا دوباره هنگام گریستن فرا رسیده ؟ 

 آسمان حوصله ی من نیز امروز بارانیست .

نمی دانم اگر بارانش نبارد چه خواهد شد....

با خدای خود مشغول راز و نیازم می دانم او می داند!

 برای چه امروز آسمان حوصله ی من نیز انتظار بارش را می کشد .

می دانم تنها او می داند حرف دل مرا .

تنها او می داند چرا امروز حال و هوای من جور دیگریست .

خداوندا از تو یاری می خواهم .

از تو می خواهم مرا در این گرداب رها نسازی .

کمکم کن دستانم فقط دستان او را طلب می کند و چشمانم دیدن قامتش را .

تا به کی با یادش خاطراتم را مرور کنم تا به کی از او دور باشم و تا به کی برای فراقش بگریم .

می دانستم راهی که من انتخاب کردم سخت و دشوار است!!

اما خداوندا کمک کن من با این تن خسته نمی توانم به تنهایی تا انتهای راه را بپیمایم  .

خداوندا مگر نگفتی عاشق باش و زندگی کن .!

اما پیمودن راه عشق واقعا  دشواراست . نیاز به یاری تو دارم .

منتظرم !!!!!!!!.

 می دانی انتظار چقدر سخت و دشوار است پس مرا که بنده ای رو سیاهم بیشتر از این منتظر نگذار و یاریم کن  .

هنوز  هوای حوصله ابریست

 چشمی از عشق ببخشاید تا رود آفتاب بشوید دلتنگی مرا

زیبا هنوز عشق در حول و حوش چشم تو می چرخد از من مگیر چشم.

دستم را بگیر و کوچه های محبت را با من بگرد.

 یادم بده چگونه بخوانم تا عشق در تمامی دل ها معنا شود.

 یادم بده چگونه نگاهت کنم  تا طره ی بالایت در تندباد عشق نلرزد.

زیبا آنگونه عاشقم، که حرمت مجنون را احساس می کنم.

آنگونه عاشقم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارم.

 آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

زیبا چشم تو دریای شعر ، چشم تو شاعر است.

من دزد شعرهای چشم تو هستم.

میدانی که با توام با تو!!!!!!!!!!!!

زیبا کنار حوصله ام بنشین .

بنشین مرا به  شط غزل بنشان .

 بنشان مرا به منظره ی عشق .

بنشان مرا به منظره ی باران.

 بنشان مرا به منظره ی رویش.

من سبز می شوم.

زیبا ستاره های کلامت را در لحظه های ساکت عاشق بر من ببار.

بر من ببار تا که برویم بهاروار.

زیبا تمام حرف دلم این است :من عشق را به نام تو آغاز کردم در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا.

با تو ای منم و با تو سرشارم از هر چه زیباییست.

پناهم باش تا سنگینی غربت از شانه هایم فرو ریزد،

 و ملال تنهایی از چشمهایم.

با من باش ای جاودانه ی من!!!

گفتم: بگو.

گفت: ببين.

گفتم: کجاست؟

گفت: همه جا. هرجا که کسی نباشد.

گفتم:‌ آخر اين چه رازيست؟

گفت: راز هر دليست. دل من٬ دل تو٬ دل هر کس که هيچ دل ديگری را نمی‌فهمد.

گفتم: نشانم بده.

گفت: نشانی ِ آن تويی.

گفتم: من؟

گفت:‌ تو نه. خودت!

گفتم:‌ خودم؟

گفت:‌ خودت.

گفتم: لااقل وقتی می‌گويی «خودت»٬ سرت را بالا بگير! مرا نگاه کن...

گفت:‌ چه عجيب است. همه گمان سرافکندگی مرا دارند. غم خم قامت مرا می‌خورند. نمی‌دانند که اين قد٬ خميده نيست. بلکه فقط خم شده تا خود را بنگرد.

گفتم:‌ چه غمگينی.

گفت:‌ غم من غصه نيست. برايم عين مسرّت است.

گفتم: می‌خواهم زير چترت بيايم.

گفت:‌ دو مجنون زير يک چتر؟ هرگز...

ازهمان روز ازل،آب گذشـت از سر من

چه غم ار باد برد خرمن خاكسـتر من

من به اين خواستن و باختنم ساخته ام

بيخودي پا مكش اي حوصله از باور من

اولين بارِ دلم نيست كه افتاده به خاك

شرمساراست زمين از دل خاكي تر من

گر خوشيهاي مرا دوست به بيداد گرفت

بعد از اين دربدري دلخوشـي ديگر من

گله اي نيست اگر عاقبـتم مرگ شود؛

آخرين سهم من وخاطر غـم پرور من

هرگز ازخيره سري دست نخواهم برداشت!

مشو بي فايده اي عشق ! ملامتگر مـن

و بعد از رفتنت ............

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را بالهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم...تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم........پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم...و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:::( دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم)

.....همین بود آخرین حرفت......و من بعد از عبور تلخ و غمگینت...حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم...

نمی دانم چرا رفتی...نمی دانم چرا ..شاید خطا کردم...و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم چرا.....تا کی!! برای چه.....ولی رفتی...................................و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت....و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد....و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد.....و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم خیس باران بود......و بعد از رفتن تو انگار یکی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....حس کرد من بی تو هزاران بار خواهم مرد....و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد.........کسی فهمید تو ام مرا از یاد خواهی برد و من با آن که می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد (..هنوز آشفته ی چشمان زیبای تو ام برگرد!!......

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد...و بعد از این همه .طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:::تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم........و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است.....و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل..میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا......شاید به رسم عادت پروانگیمان باز::::

( برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم..!!................

.....همین بود آخرین حرفت......و من بعد از عبور تلخ و غمگینت...حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم...

نمی دانم چرا رفتی...نمی دانم چرا ..شاید خطا کردم...و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم چرا.....تا کی!! برای چه.....ولی رفتی...................................و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت....و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد....و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد.....و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم خیس باران بود......و بعد از رفتن تو انگار یکی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....حس کرد من بی تو هزاران بار خواهم مرد....و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد.........کسی فهمید تو ام مرا از یاد خواهی برد و من با آن که می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد (..هنوز آشفته ی چشمان زیبای تو ام برگرد!!......

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد...و بعد از این همه .طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:::تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم........و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است.....و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل..میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا......شاید به رسم عادت پروانگیمان باز::::

( برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم..!!................

  دوستت دارم

  بیش از هر انسانی که تا بحال دوستتت داشته

  آن را خوانده ای؟

  با دستخط خودم

  بر روی ماه و نیمکت های پارک و تنه ی درختان

  بر بال فرشتگان و بر گنبد آسمان

  حک کرده ام:

  دوستت دارم

  در نخستین برگ دفتر خورشید نوشته ام،

  کاش این زیباترین خبر را از زبان پرندگان می شنیدی

  کاش آن را بر هر سنگ و شاخه و برگ می خواندی

  کاش می دانستی که دوستت دارم

                            
دريغ از قطره هاي اشک سوزانم که از بيداد تو

خانه ی آرزوهایم کلبه ای است کوچک در دشت شقایقها که تو را کم دارد. راستی کی می آیی...؟

در کوچه پس کوچه های انتظار فراق را هجی میکنم.فانوس به دست هر سحر گاه منتظرت هستم..

عهدمان فراموشت نشود...

گل یاس مهربونم همه ی دنیای سیاهم با دیدن تو تازه یه رنگ دلخوشی گرفته بود .. مهربونیات  محبتات وحرمتی که تو رفاقت یادم دادی رو هیچ وقت فراموش نمیکنم..رفیق تنهاییام بودی.. گل یاس خوشبوی سحر تا نفس تو این سینه ی تنگم هست دوستت دارم...

گفتمش: دل مي‏خري؟!

 پرسيد چند؟!

 گفتمش: دل مال تو تنها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

 تا به خود باز آمدم او رفته بود

 دل ز دستش روي خاک افتاده بود

 جاي پايش روي دل جا مانده بود

که نامت را حک کرده ام

هر روز تو را می بوسم

و می بویم

و عاشقانه چشمهایت رو نگاه می کنم

من دستانت را می فشارم

و فردای امید را با چشمانی مشتاق می نگرم

در کنار تو...